Parch ziemniaka: jak radzić sobie z chorobą, jak ją przetworzyć przed sadzeniem

Ziemniaki to jedna z najpopularniejszych upraw uprawianych . Niestety większość terytorium nie znajduje się w najkorzystniejszych warunkach klimatycznych. Niskie temperatury, krótkie lata, wysoka wilgotność często powodują rozwój różnych chorób.

Choroba i jej rodzaje

Parch ziemniaka to choroba wywoływana przez namnażanie się zarodników grzybów. Zainfekowana uprawa nie jest niebezpieczna dla ludzi. Parch ziemniaczany sprawia, że ​​bulwy stają się nieatrakcyjne wizualnie i obniżają wartość odżywczą, w szczególności poziom skrobi jest o połowę niższy. Ponadto kilkakrotnie spada bezpieczeństwo uprawy. Gnijące bulwy są bardzo aktywne, z których czasami trzeba pozbyć się prawie wszystkich ziemniaków.

Główne warunki wstępne rozwoju choroby:

Uprawa ziemniaków w jednym miejscu przez ponad 3 lata z rzędu; Długotrwałe wysokie temperatury, z których gleba silnie się nagrzewa; Sadzenie początkowo zakażonego materiału sadzeniowego w ziemi;

Istnieje kilka rodzajów tej choroby.

Parch ziemniaczany

Czarny strup

Rizoktonia ziemniaczana jest najbardziej niebezpieczną formą, która dotyka nie tylko owoce, ale wszystkie inne części rośliny, w tym mielone. Czynnikiem wywołującym infekcję jest Rhizoctonia solani. Infekcja kiełków prowadzi do zahamowania wzrostu i całkowitego zaniku. Jeśli na liście i łodygi wpływa rizoktonia, wówczas nie ma sensu podejmować środków leczniczych, roślinę należy pilnie wyeliminować.

Wizualnie choroba objawia się w postaci czarnych plam, podobnych do przyklejonej ziemi. Optymalnym środowiskiem do rozmnażania zarodników jest wysoka wilgotność i temperatury powyżej + 18˚C oraz zimne i deszczowe źródła. Gleby, na których najczęściej rozwija się ta infekcja, są gliniaste. Jeśli pozwolisz na sadzenie bulw zakażonych parchem czarnym, kiełki wyklują się bardzo słabo i najprawdopodobniej umrą przed kwitnieniem. Nie należy spodziewać się zbiorów z takich krzewów.

Srebrzysty strup

Czynnikiem sprawczym tej choroby jest grzyb Helminthosporium solani. Plamki mogą zajmować do połowy powierzchni bulw. Wizualnie są mało widoczne, w miejscu zmiany można zaobserwować suche szare obszary. Zarodniki tego grzyba są bardzo mrozoodporne i tolerują temperatury do +3 ˚C. Podczas przechowywania ziemniaki nie gniją, ale wysychają. W wyniku wysychania traci się ponad jedną trzecią wszystkich zbiorów. Najczęściej choroba rozprzestrzenia się na glebach lekkich, na przykład gliniastych lub piaszczysto-gliniastych o dużej wilgotności. Okres aktywnej dystrybucji to faza kwitnienia i tuberyzacji.

Srebrzysty strup

Parch prószysty

Czynnik sprawczy – Spongospora subterranean, jest bardzo aktywny, szybko rozprzestrzenia się zarówno w glebie, jak i na roślinie. Ten typ parcha pojawia się na ziemniakach po długotrwałych deszczach, kiedy gleba staje się bardzo ciężka i wilgotna. Bulwy mogą być całkowicie pokryte czerwono-brązowymi brodawkami. Na łodygach pojawiają się białe narośla. Korzystna temperatura do hodowli +12 ˚C. Grzyb pozostaje aktywny w glebie do 5 lat. Podczas przechowywania plonu chore bulwy wysychają, sklejają się ze zdrowymi i infekują je.

Parch zwykły

Czynnikiem sprawczym choroby jest świerzb Streptomyces grzyb. Zarodniki zamieszkują lekkie, suche gleby o środowisku zasadowym. Zaczynają aktywnie rozprzestrzeniać się podczas upałów w temperaturach powyżej +25 ˚C. Najbardziej wrażliwe odmiany ziemniaków o cienkiej skórce. Grzyb pojawia się w postaci brązowych, szorstkich plam, z silnym wzrostem, skórka twardnieje i pęka, a owoce zaczynają gnić. Najczęściej choroba ta przenosi się na bulwy, podczas przechowywania nie dotyczy zdrowej uprawy, ponieważ zarodniki hibernują z niskich temperatur.

Parch zwykły

Guzowaty strup

Czynnikiem sprawczym jest grzyb Oospora pustulans Owen. Infekcja rozprzestrzenia się poprzez oczy i uszkodzenia mechaniczne (odpryski, skaleczenia, pęknięcia). W tych miejscach powstają brązowe lub brązowe guzki. Przy aktywnym wzroście guzki zamieniają się w duże narośla. Ten rodzaj parcha rozwija się w temperaturze +11 ˚C na glebach bielicowych i bagiennych.

Leczenie

Nie powinieneś bać się tej choroby, ponieważ całkiem możliwe jest radzenie sobie z parchem na ziemniakach.

Przede wszystkim musisz podjąć środki zapobiegawcze, które pomogą pozbyć się patogenu. Jak leczyć ziemniaki przed sadzeniem z parcha? Takie nowoczesne fungicydy jak Maxim, Integral, Fenoram, Baktofit i inne są bardzo skuteczne. Szczegółowy opis dawkowania znajduje się w instrukcjach na opakowaniu.

Fungicydy

Oprócz obróbki chemicznej ważne jest przestrzeganie wymagań agrotechnicznych:

Wybór zdrowego materiału nasadzeniowego bez najmniejszych oznak infekcji; Kupując ziemniaki do sadzenia, należy preferować odmiany o wysokiej odporności, na przykład Ostara, Mentor, Aspia, Lyubimets, Lady Rosetta, Krostotr i wiele innych; Zaleca się sadzenie ziemniaków po roślinach strączkowych, cebuli i zbożach … Surowo zabrania się sadzenia ziemniaków po jakimkolwiek gatunku Solanaceae, ponieważ rośliny z tej samej rodziny są dla siebie nosicielami infekcji; Zakwaszenie gleby. Jeśli okaże się, że gleba ma środowisko zasadowe, możesz przygotować roztwór 2 łyżki. siarczan amonu i 10 litrów wody i podlać nimi krzewy (po pół litra każdy). Terminowe sadzenie, nie sadzić ziemniaków zbyt wcześnie; 7-10 dni przed zbiorem wierzchołki są koszone i utylizowane; Ziemniaki należy zbierać dokładnie na czas w ciepłe i suche dni …

Możesz zwiększyć odporność na parch metodami ludowymi:

W czasie sadzenia dołki należy traktować 1 litrem roztworu obornika drobiowego (proporcja 1:15).

Rada. Nie musisz używać świeżej materii organicznej, składniki aktywne prowokują rozmnażanie się grzyba i przesycają glebę substancjami odżywczymi, co jest również warunkiem rozwoju choroby. Tylko zgniły (dwuletni lub trzyletni) obornik, odchody, kompost przyniosą korzyści ziemniakom.

W przypadku pojawienia się pędów dłuższych niż 10 cm okolicę ponownie podlewamy roztworem odchodów lub dziewanny, zmniejszając dawkę o 2-krotnie.W fazie krzewienia wskazane jest podlewanie okolicy naparem pokrzywy. Roztwór przygotowuje się w tempie 1:10 i nalega na 7 dni. Na każdy krzew należy wlać 1 litr naparu.W momencie zawiązania się pąków krzewy można potraktować roztworem popiołu (3 łyżki na 10 litrów wody) Po rozpoczęciu aktywnego kwitnienia można powtórzyć podlewanie roztworem dziewanny.

Skuteczną metodą zwalczania parcha jest uprawa zielonego nawozu w nawach bocznych. Do siewu nadają się wyka, gorczyca, łubin, rzodkiew i groszek. Gdy kultura osiągnie 20 cm, jest koszona. Również po zbiorze ziemniaków można na miejscu zasiać ozime: żyto i owies. Rośliny te leczą glebę i zabijają infekcje, chroniąc w ten sposób przed proliferacją zarodników.

Parcha można pozbyć się bezpośrednio, stosując kompleks nawozów. Kiedy bulwy wykiełkują, a łodygi rosną, poletko o powierzchni 100 m2 można traktować siarczanem miedzi (40 g), manganem (20 g) i kwasem borowym (25 g).

Ważne do zapamiętania! Wszystkie te preparaty nadają się tylko do opryskiwania części gruntowej przez opryskiwacz, nie jest konieczne obfite podlewanie nimi gleby.

Możesz stłumić infekcję grzybiczą za pomocą leków:

Cyrk. Tylko jeden zabieg w okresie pączkowania pozwala na zdrowsze i bogatsze zbiory. Stawki stosowania podane są w instrukcji na opakowaniu Fito plus. Jedno opakowanie produktu wystarcza na 3 litry wody. Przygotowany roztwór można stosować do zabiegów przedsiewnych i opryskiwania w okresie wegetacji. Lek znacznie ogranicza występowanie parcha Popularny środek chemiczny Maxim może być stosowany nie tylko do opryskiwania bulw przed sadzeniem, ale także do nawadniania krzewów. Roztwór przygotowuje się ze stosunku 20 ml leku na 1 litr wody. Może być również używany do wytrawiania przed przechowywaniem. Na 100 kg ziemniaków należy spryskać 1,5 litra gotowego roztworu.

Pozbycie się parcha jest dość skomplikowanym procesem, ponieważ zarodniki pozostają aktywne przez kilka lat. Aby uniknąć rozwoju choroby, należy podjąć środki zapobiegawcze, leczyć już dotknięte rośliny i uważnie obserwować techniki uprawy.


Amelia Dąbrowski
Redaktor
Rate author
Najlepszy poradnik ogrodniczy